Kierownik, należycie rozumiejący swe zadania, dużo uwagi poświęca kształtowaniu dobrej atmosfery pracy. Warunkiem takiej atmosfery jest stworzenie podwładnym możliwości wykonywania poruczonych zadań zgodnie z zasadami właściwych stosunków międzyludzkich. Pracownik powinien mieć realną szansę wyrażania swej opinii, przejawiania inicjatywy i skutecznego oddziaływania na pracę zespołu. Ważną sprawą jest stworzenie perspektywy rozwoju zawodowego, szkolenia i awansu, dostrzeganie sytuacji życiowej pracownika oraz stosowanie sprawiedliwych zasad wynagradzania.
W celu skutecznego motywowania pracowników, polegającego na stworzeniu im warunków i skłonieniu ich do realizacji zadań organizacyjnych, kierownik powinien wykorzystać znajomość zachowań ludzi. Rozróżnia się zachowanie reaktywne, którego przebieg jest w decydującym stopniu wyznaczony przez aktualnie działające bodźce, oraz zachowanie celowe. Zachowanie reaktywne stanowi najbardziej elementarną formę zachowania się, wystarczająco skuteczną w sytuacjach stereotypowych, ustabilizowanych lub powtarzalnych. Zachowanie celowe przejawia się w przystosowaniu do sytuacji zmiennych, a nawet jednorazowych. Istotną cechą zachowania celowego jest jego ukierunkowany przebieg zmierzający do osiągnięcia określonego stanu końcowego, wynika ono więc z nakreślonego zadania i nastawienia na jego rozwiązanie. Kierujący zespołem musi więc stworzyć — o czym już wspomniano w innym miejscu — sytuację motywującą ludzi do zachowania zmierzającego do osiągnięcia celu organizacji. Może to uczynić uruchamiając zachęty w postaci korzyści pieniężnych lub innych materialnych bądź zachęty związane z zaspokojeniem potrzeb człowieka leżących w sferze jego odczuć i przeżyć psychicznych
You must be logged in to post a comment.